Saopštenje povodom likvidacije
gospićkih Srba u jesen 1991. godine

Hrvatska vojska i policija su u jesen 1991. godine, najviše u oktobru, u Gospiću i okolnim mjestima, uglavnom pod maskama, odvodili srpske civile iz njihovih kuća i stanova i likvidirali ih raznim metodama i na više mjesta.

Likvidirani su uglavnom viđeniji Srbi (sudije, tužioci, direktori, novinari, policajci, penzioneri...) koji su bili lojalni novouspostavljenom hrvatskom "demokratskom" režimu. Prema VERITAS-ovim podacima, u tom periodu i na takav način, ubijeno je najmanje 123 lica srpske nacionalnosti, među kojima i 35 žena, od čega skoro polovina od 14. do 18. oktobra.

Među likvidiranima su i deset bračnih parova i četiri para po jednog roditelja i djeteta. Među likvidiranima je i kompletna porodica Pantelić: Milan (1934) šef Hidrometereološke stanice u Gospiću, njegova supruga Anđelka (1941), po zanimanju trgovac i njihova kćerka Mirjana (1963), studentica, svi odvedeni iz njihovog stana noću od strane osoba u uniformama i pod maskama, od kojih je do sada identifikovano Milanovo tijelo, dok se Anđelka i Mirjana još vode kao nestali.

Sa likvidacijama srpskih civila bio je upoznat cijeli politički, vojni i policijski vrh hrvatske države. A nakon što su pripadnici JNA, krajem decembra iste godine, pronašli 24 pougljenisana leša srpskih civila u zoni razdvajanja sukobljenih strana, upoznati su, preko poznatih svjetskih medija i humanitarnih organizacija, i predstavnici Međunarodne zajednice, pod čijim "pritiskom" je tadašnji predsjednik RH FRANJO TUÐMAN naredio istragu o likvidacijama gospićkih Srba. Iako su prikupljeni dokazi ukazivali na naredbodavce i izvršioce tih ubistava, slučaj je vrlo brzo stavljen ad acta, a leševi ubijenih su iz primarnih premještani u sekundarne grobnice, koje još uvijek kriju oko stotinjak leševa.

Tužilaštvo Haškog tribunala, vodilo je, ubrzo po osnivanju, intenzivnu istragu o ovom događaju i prije nego je optužnica podignuta, slučaj je, u cilju održanja Račanove vlade, ustupljen hrvatskom pravosuđu. Županijsko državno tužilaštvo u Rijeci, u martu 2001. godine, podiglo je optužnicu protiv pet pripadnika hrvatske vojske i policije zbog ratnog zločina protiv civilnog stanovništva, a teretilo ih se za bezrazložno hapšenje i za likvidaciju najmanje 50 lica.

Županijski sud u Rijeci, pred kojim je vođen ovaj postupak, u martu 2003. godine, objavljuje prvostepenu presudu (koju će kasnije potvrditi i Vrhovni sud RH), kojom proglašava krivima: TIHOMIRA OREŠKOVIĆA, tadašnjeg sekretara Operativnog štaba u Gospiću i MIRKA NORCA, tadašnjeg komandanta 118. brigade HV-a, što su u vremenskom periodu od 14-18. oktobra 1991. godine naredili pripadnicima Hrvatske vojske i Vojne policije da bezrazložno uhapse najmanje 50 civila hrvatske i srpske nacionalnosti, koje je, po njihovom naređenju, STJEPAN GRANDIĆ, komadant II bojne, zatočio u kasarni Perušić; što su zatim 17. oktobra iste godine u večernjim satima u prostorijama tzv. Operativnog štaba u Gospiću Mirko Norac i Tihomir Orešković prisutnima naredili da moraju izvršiti likvidaciju jednog broja pohapšenih civila koji su iz kasarne Perušić doveženi na lokalitet Pazarište i koje su (najmanje njih 10) pucanjem iz oružja usmrtili svi prisutni na sastanku, s tim da je Norac prvi usmrtio jednu žensku osobu; što je 18. oktobra 1991. godine u jutarnjim satima Stjepan Grandić, postupajući po prethodnom dogovoru sa Oreškovićem i Norcem, ostale zatočenike iz kasarne Perušić (najmanje njih 39-40) dovezao na lokalitet Lipova Glavica, gdje ih je zajedno sa pripadnicima HV, od kojih su neki bili maskirani, iz vatrenog oružja usmrtio, a zatim jedan broj ubijenih (10-11) zakopao na smetlište Razbojište, a još jedan broj ubijenih (najmanje 5) odvezao kamionom u nepoznatom pravcu, dok su ostali leševi (24) poliveni benzinom i zapaljeni, koje su u takvom stanju i pronašli pripadnici JNA u decembru iste godine, od kojih su do sada 22 identifikovana, te ih osudio i to: Oreškovića na 15, Norca na 12 i Grandića na 10 godina zatvora.

Slijedeća strana