Na Zavodu za sudsku medicinu i kriminalistiku u Zagrebu nakon 35 godina identifikovani su posmrtni ostaci Stevana Bogića, mladog čovjeka Srbina iz Vukovara. Stevan je prisilno nestao 13.09.1991. a njegova duša je napokon pronašla mir. Sada i njegova neutješna porodica može nakon decenija traganja makar malo odahnuti i dostojanstveno sahraniti svog voljenog Stevana čiju je mladost prekinuo ratni vihor i ljudska zloba.
IDENTIFIKOVANO ŠESTORO SRPSKIH CIVILA
Dokumentaciono-informacioni centar “Veritas” saopštio je identitet šestoro srpskih civila koji su ubijeni tokom rata devedesetih od strane hrvatskih vojnih formacija.
Naime, Komisija za nestala lica Republike Srbije obratila se saopštenjem da je na Medicinskom fakultetu u Zagrebu, uz prisustvo članova porodica, obavljena identifikacija posmrtnih ostataka šest lica srpske nacionalnosti, ubijenih tokom oružanih sukoba na prostoru bivše Jugoslavije. Posmrtni ostaci žrtava koje su stradale 1991. godine na području Istočne Slavonije i 1995. godine u akcijama hrvatske vojske i policije „Bljesak“ i „Oluja“, ekshumirani su u Vinkovcima (1), Pačetinu (1), Donjem Rajiću (1), Petrinji (1), Dobropoljcima (1) i Zadru (1).
Međutim, u saopštenju nisu navedena imena identifikovanih žrtava. DIC “Veritas”, centar čuven po negovanju kulture sjećanja i zalagnju za istinu već dugo praktikuje koncept da svaka žrtva, bez obzira kojoj je strani za života pripadala, mora imati ime koje se mora javno navesti i kada se identifikuju i sahranjuju njeni posmrtni ostaci.
Stoga je ovaj centar na čijem je čelu Savo Štrbac, intelektualac i borac za pravdu, objavio osnovne lične podatke te okolnosti, način, vrijeme i mjesto stradanja šestoro identifikovanih osoba srpske nacionalnosti pošto su svi sa “Veritasovog” spiska nestalih u ratu devedsetih na području RH i RSK.
Identifikovani su: Stevan Bogić /44/, Jovo Pribičević /36/, Đurđica Štulić /74/, Dušan Sekulić /61/, Predrag Preradović /26/ i Petrovka Kužet /41/.
U saopštenju je naglašeno da se svih šest identifikovanih lica nalazi na “Veritasovom” spisku nestalih.
STEVAN NESTAO U SELU NADOMAK VUKOVARA, NAĐEN U VINKOVCIMA
Stevan Bogić rođen je 19. juna 1947. i živio je zajedno sa suprugom i sinom u Dalmatinskoj ulici br. 20 u malenom mjestu Svinjarevci nadomak Vukovara. Porodičnu harmoniju prekinuli su 13. septembra 1991. godine, hrvatski paravojnici koji su tog proljeća i ljeta vršili teške zločine nad srpskim stanovništvom.
Vladala je opšta kampanja nasilja nad Srbima, koja je obuhvatala otmice, kidnapovanja, zlostavljanja i likvidacije običnih građana Vukovara čija je krivica bila to što su pripadali srpskom narodu i ispovijedali pravoslavnu vjeru.
Tog septembra 1991. u nacionalno mješovitom selu Svinjarevci mržnja se osjećala u vazduhu…Hrvati su počeli da se naoružavaju i priključuju zloglasnim paravojnim hrvatskim formacijama, a Srbi su provodili dane i noći skriveni u skloništima i podrumima strahujući za svoju bezbjednost i za svoje živote.
Kobnog dana, u to kasno ljeto, dvojica naoružanih Hrvata, pripadnika Zbora Narodne Garde zarobili su Stevana Bogića i njegovog komšiju Dušana Đurića /44/ koji je sa suprugom i djecom živio u kući do njihove. Zarobili su ih jer su bili Srbi.
Neophodno je reći da ni Stevan, ni Dušan nisu bili vojnici niti su imali bilo kakve veze sa ratnim dešavanjima. Bili su skromni i čestiti ljudi, civili, koji su danonoćno vrijedno radili kako bi prehranili svoje porodice.
Hrvatski ekstremisti tada su izmislili da Stevan i Dušan nose hranu „četnicima“, da pripadaju tzv. petoj koloni, da su njihovi saradnici. Sve to je, naravno, bila dobro upakovana laž i svi su to vrlo dobro znali. Poveli su ih na prisilni rad u mjesnu zajednicu u Svinjarevcima gdje im se gubi svaki trag.
Komšije Hrvati nisu željeli da kažu kakva je sudbina dvojice poštenih, čestitih ljudi koji su uvijek i svima pomagali. Koliko je samo Hrvata prošlo kroz kuće Bogića i Đurića…i tamo su bili uvijek srdačno dočekani, usluženi, primljeni, ispraćeni. Zauzvrat, te bajne komšije nisu mogle makar zadnje počivalište nevinih ljudi da pokažu porodicama…da ih djeca i supruge dostojanstveno sahrane i isprate.
Zadnja nada ugašena je 2022. kada su identifikovani posmrtni ostaci Dušana Đurića. Pronađeni su na groblju u Vinkovcima. Ovo groblje jedna je od najvećih „masovnih grobnica“ jer je tamo nađeno mnogo posmrtnih ostaka srpskih civila iz ovog grada ali i iz svih okolnih mjesta koje je „progutao mrak“. Postoji strah da su Stevan i Dušan odvedeni u Vinkovce i da je to bila njihova posljednja stanica na ovozemaljskom svijetu. A pošto znamo da je u Vinkovcima bilo logora i zatvora za srpske civile, svaka pomisao je još bolnija.
Ipak, sada će i Stevan pronaći svoj mir. Nakon trideset i pet godina.
Kobni septembar 1991. godine
Dostupni podaci govore da je 13. septembra 1991. nestao i Ivan Eseš. Živio je u Vukovaru u Ulici Ive Tijardović br. 36. Tada je posljednji put viđen.
Već narednog dana – 14. septembra 1991. – hrvatska paravojska ubila je i ranila preko pedeset Srba, a dio njih je zarobljen. Tada je nestao veliki broj lica srpske nacionalnosti. Neki se i danas vode kao nestali, a tijela drugih nađena su u masovnim i pojedinačnim grobnicama širom Vukovara. Zato se upravo svakog septembra služi parastos za ubijene i nestale vukovarske Srbe.
Treba istaći da su nedavno identifikovani i Mihajlo Čizmar i Vukosava Vukica Orlović čija su se imena takođe nalazila na listi nestalih lica Veritas-a.
Izvor: koreni.rs
Ставови изнети у подржаном медијском пројекту нужно не изражавају ставове органа који је доделио средства.
Povezani tekstovi
