e-Veritas, 19.03.2026, Ko je, kako i zašto ubio Vukovarca Gorana Kitića

Piše: Savo Štrbac

Nedavno je (27. januara 2026) u Zagrebu u organizaciji Srpskog privrednog društva Privrednik i Vijeća srpske nacionalne manjine Grada Zagreba održana tribina pod nazivom „Nestali u ratu – potraga koja ne prestaje“, na kojoj su učestvovali predstavnici hrvatskih i srpskih udruženja nestalih kako bi još jednom podsetili javnost i u Hrvatskoj i u Srbiji na ovaj problem koji opterećuje odnose dveju država.

Gledajući snimak sa ove tribine zaintrigirala me izjava Ljiljane Alvir iz Saveza udruga zatočenih i nestalih hrvatskih branitelja 1991, u kojoj spočitava srpskoj strani što na svoj spisak žrtava stavlja svakoga ko je poreklom Srbin bez obzira na koji način je stradao i ko je odgovoran za njegov nestanak, uzevši za primer Gorana Kitića iz Vukovara, koji je ostao u tom gradu, gde mu je poginula majka, pad grada je dočekao u bolnici, da bi nakon pet dana bio pronađen obešen na Dunavu, a srpska strana ga traži kao svoju žrtvu i za njegov nestanak tereti hrvatsku vojsku i hrvatsku državu.

Iako se problemom srpskih žrtava aktivno bavim od početka devedesetih, u prvi mah se nisam mogao setiti žrtve po imenu Goran Kitić, zbog čega sam i odlučio da sa svojim saradnicima iz “Veritasovog” arhiva pregledam sav materijal koji je vezan za ovu žrtvu i evo što sam utvrdio:

Na spisak srpskih žrtava “Veritas” je Gorana Kitića uneo tek 17. marta 2023. nakon prikupljene obimne dokumentacije, među kojom se nalaze i Zapisnik o uviđaju Osnovnog suda u Vukovaru od 10. februara 1992. sa lekarskim nalazom medicinskog veštaka dr Žarka Medića od istog dana, što je zaprimljeno u Višem javnom tužilaštvu u Belom Manastiru dva dana kasnije, i krivična prijava Stanice milicije Vukovar. sa službenom beleškom o prepoznavanju leša od od 12. februara 1992, koja je zaprimljena u pomenutom tužilaštvu 18. marta iste godine.

U zapisniku o uviđaju, kojeg potpisuje istražni sudija Borislav Miodragović, konstatuje se:

Uviđajnu ekipu pored istražnog sudije čine: inspektor operativac Bašić Đorđe, krim. tehničar Mihajlo Milanović i lekar dr. Žarko Medić, koja je izašla na lice mesta 10. februara 1992, u 11,30 časova, koje se nalazi na desnoj obali Dunava, pored hotela “Dunav”, gde je pored stepenica “pronađen leš muškarca u vodi do pasa, u sedećem položaju, privezan kanapom i udicom za kamenje na obali, okrenut licem prema vodi, na telu primetna ukočenost, ruke podignute u visini ramena”.

Na osnovu ličnog dosiea donetog iz kartoteke SM Vukovar te na osnovu prepoznavanja od strane radnika iste SM Davida Suvačarevića, utvrđen je identitet leša kao “Kitić Goran, od oca Mitra i majke Milice, djevojaki Brčić. rođen 25. novembra 1966. u Vukovaru, sa prebivalištem u Vukovaru ul. Dunavska 5/33. Identifikovana osoba ima na sebi sivu platnenu jaknu sa plavim naramenicama. U levom gornjem džepu jakne pronađena je potvrda (verovatno potiče od Crvenog krsta Vukovar) na ime Kitić Goran za izdavanje odeće i obuće, koja se uzima kao CD (korpus delikti) predmet. Ispod jakne ima tamno plavi džemper, te hlače iste boje”.

Prisutni lekar dr. Žarko Medić nakon pregleda leša utvrđuje “da je od časa smrti proteklo najviše 12 sati, jer na telu postoji mrtvačka ukočenost, da na telu u predelu grudnog koša i stomaka. postoji pet rana, od kojih je jedna ubodna nastala od oštrog predmeta, te četiri ustrelne rane, što će lekar posebno opisati u lekarskom nalazu”.

A u lekarskom nalazu detaljno se opisuju svih pet rana, uz napomenu da je kosa crna, duga 25 cm, da je brada obrijana, te da nema nikakvih drugih povreda ili ozleda, da nije vršen unutrašnji nalaz jer nema potrebe za istim i iznosi zaključak: “Smrt je nasilna i nastupila je usled akutne unutrašnje iskrvavljenosti u levu grudnu duplju i srčanu kesu i van kroz poprečnu ranu samog srčanog mišića”, što je posledica “ustrela i proboda prednje leve komore, kao i ustrela ostalih rana nanešenih iz neposredne blizine iz malokalibarskog oružja 7,65 mm. Smrt je ubilačka.”

Sve se ovo ponavlja i u krivičnoj prijavi, uz napomenu da operativnim radom nisu došli do saznanja “koja bi bila korisna u rasvetljavanju ubistva Kitić Gorana”.

Po podacima iznesenim u pomenutim policijskim, sudskim i medicinskim spisima, “Veritas” je Gorana po ustaljenoj praksi i trebao upisati među žrtve na srpskoj strani (njegov leš je pronađen u vreme kada je vlast u Vukovaru obnašala SAO “Istočna Slavonija, Baranja i Zapadni Srem”, a u pomenutoj dokumentaciji nije navedena ni vojna ni nacionalna pripadnosti žrtve a ni počinilac ubistva).

Pošto je gospođa Alvir potencirala ime ove žrtve u pomenutom kontekstu, sa saradnicima sam se dao u poteru za informacijama sa hrvatske strane. Sve što je relevantno za ovu žrtvu sa hrvatskog aspekta, sublimirano je u tekstu “Kako je ubijen Goran Kitić–Kitara, Srbin koji se borio s vukovarskim hosovcima”, autorke Tanje Bjelobrajdić, objavljen na portalu direktno.hr. 29. maja 2022, koja je, kako ističe, nakon trogodišnjeg istraživanja, došla do sledećih podataka:

Goran Kitić (osnovni podaci identični onima u Zapisniku o uviđaju), pohađao je Osnovnu školu “Ivo Lola Ribar” u Vukovaru, oduvek je bio buntovnik, iznimno privržen majci, saborci ga pamte po nižem rastu, dugoj kosi, čizmama kaubojkama i crnomu kožnom mantilu.

Goranova majka Milica poginula je početkom septembra 1991. na stubištu zgrade u kojoj je stanovala od granate prilikom artiljerijskog napada (što se slaže i sa “Veritisovim” podacima). “Očajan zbog majčine smrti Goran odlazi na jednu od najtežih bojišnica u Vukovaru, na Sajmište, gde se pridružuje pripadnicima HOS-a”, navodi autorka i citira deo iz knjige “HOS u obrani Vukovara i Bogdanovaca” Damira Markuša, gde Goran spašava život pripadniku HOS-a Igoru Širokom: ” Bilo je to u borbi kad je Igor, koji je bio prvi, naišao na dva četnika, koji su ga s nekoliko metaka pogodili u lakat, tako da mu je ispala puška iz ruku. Kitara, koji je bio iza njega, odlično je i brzo reagirao, pa je s Igorove strane ispucao dug rafal na njih i ubio ih”.

Dana 9. novembra 1991. na Drvenoj pijaci na punktu kod Tekstilne škole od iste granate ranjeno je pet “branitelja”, među kojima je bio i Goran. Slom odbrane i ulazak JNA i četnika u centar grada, dočekao je u vukovarskoj bolnici, gde je i zarobljen i gde ga je zajedno sa saborcem Damirom Gunčevićem spasio njihov predratni poznanik “četnik” Nikola Dukić Gidža, koji ih je izdvojio i ukrcao u autobus koji ih je dovezao u Šid, gde je Goran, iako je mogao nastaviti put preko Bijeljine za Hrvatsku, izašao iz autobusa i rekao Damiru da se vraća u Vukovar, iz čega autorka izvodi zaključak da se vratio u Vukovar “kako bi sa saborcima s kojima je ratovao i s kojima je bio ranjen, nastavio dijeliti sudbinu”, gde je ponovno zarobljen, zlostavljan te potom mučki ubijen”.

Goranovo telo je ekshumirani 1998. iz “masovne grobnice” na Gradskome groblju Dubrava i pokopan na Memorijalnome groblju žrtava iz Domovinskoga rata u Vukovaru. Ekshumiran je i pokopan 13. juna, istog dana kada i njegova majka Milica. Na njegov je nadgrobni spomenik kao dan smrti uklesan 19. novembar 1991, iako je prema dokumetima krajinske SM Vukovar, nesporno da je živeo do dana 9. februara 1992, kada je “nakon teškog zlostavljanja usmrćen te ostavljen privezan na obali Dunava, a počinioci njegovog ubistva do danas su neprocesuirani”. Autorka citira kompletan sadržaj krivične prijave i konstatuje da je ona “tek protokolarno napisana” i zaključuje: “Ono što ubistvo Gorana Kitića izdvaja od drugih mučnih i brutalnih ubistava od strane istih počinilaca je groteskan čin poremećenih umova koji su njegovo mrtvo telo nakon mrcvarenja i ubistva, nedaleko od ušća reke Vuke u Dunav, privezali za obalu Dunava i ostavili da na površini vode pluta”.

A šta je istina?

Ako je tačno da je Goran bio pripadnik HOS-a, da je ranjen na Sajmištu i zarobljen u bolnici pa pušten da slobodno ide kud hoće, pitanje je zašto se vratio ponovo u Vukovar i šta je radio od 19. decembra 1991. pa do 9. februara 1992.

S obzirom da je u vreme ubistva bio obučen u civilnu obuću, da je bio izbrijan i da je imao knjižicu za snabdevanje odećom i obućom, nameće se logičan zaključak da nije imao nikakvih problema po povratku u Vukovar sve do dana ubistva.

Međutim, mesto, vreme i način ubistva i namerno insceniran položaj tela, impliciraju da se radi o ritualnom ubistvu, koje se koristi za ponižavanje čoveka zbog nekog jakog razloga (osvete, izdaje, trgovine drogom …) i slanja poruke njegovim saborcima, sunardnicima, kompanjonima… što bi ih moglo snaći ako budu radili što i on. A to dalje implicira da je ekzekutor mogao biti svako ko je imao jedan od pomenutih razloga, što znači da će Goran Kitić i dalje ostati na “Veritasovom” spisku ratnih žrtava uz napomenu “ubica nepoznat”.

9. februar 2026.