Punih je 35 godina otkako je 31. marta 1991. godine u ranim jutarnjim časovima iz Zagreba ka Plitivicama, u nekoliko autobusa, kombija, privatnih vozila i u jednom transporteru, kolona od oko četiri stotine hrvatskih specijalaca kako bi „uvela ustavnopravni poredak na području nacionalnog parka”. Dokumentaciono-informacioni centar „Veritas” tim povodom podsetio je na dešavanja koja su prethodila ovom događaju koji je po mnogima označio početak rata u Hrvatskoj devedesetih godina prošlog veka. Ovaj događaj se po mnogim izvorima uzima kao početak rata u Hrvatskoj devedesetih prošlog veka. Toga dana pravoslavni vernici su slavili Cveti, a katolici Uskrs, zbog čega su mediji ovaj događaj i nazvali „krvavi Uskrs”.
„U februaru 1991. godine Hrvatska je donela odluku o nevaženju saveznih zakona na njenoj teritoriji i o razdruživanju od SFRJ, a nakon toga i Srpska autonomna oblast (SAO) Krajina donosi Rezoluciju o razdruživanju od RH. Iste godine, sredinom marta, JNA traži od predsedništva SFRJ da se u državi uvede vanredno stanje, što, usled protivljenja predstavnika Hrvatske, BiH i Makedonije, ne prolazi. U kontekstu takvog stanja, krajiški Srbi su 25. marta organizovali „miting istine” na Plitvicama sa zahtevom da Nacionalni park „Plitvička jezera” ostane u sastavu SAO Krajine. Dva dana kasnije, na ulazima u nacionalni park na jarbolima su izvešane srpske i jugoslovenske zastave”, podseća „Veritas”.
Sledećeg dana, 29. marta, „martićevci” iz Knina zauzimaju upravne zgrade NP „Plitvička jezera”. U ranim jutarnjim časovima 31. marta iz Zagreba kreću hrvatski specijalci. U tom momentu u plitvičkim hotelima bilo je oko 400 turista, među kojima je bila i tajno ubačena grupa hrvatskih specijalaca, koji su se dan ranije, s oružjem u koferima, s namerom da prepadom iznutra u koordinaciji sa onima spolja, savladaju krajinske teritorijalce.
Jutro je bilo maglovito, a sneg do kolena. Puškaranje je započelo ujutro između šest i sedam časova. Brojčano nadmoćniji hrvatski specijalci, uz pomoć onih kamufliranih u goste, uspeli su da zauzmu hotele i do podneva uspostave kontrolu nad nacionalnim parkom. Dalju eskalaciju sukoba sprečila je JNA, koja se između suprotstavljenih strana postavila kao tampon-zona.
Na hrvatskoj strani poginuo je Josip Jović (22) iz Aržana kod Makarske, dok ih je dvadesetak ranjeno. Na srpskoj strani poginuo je teritorijalac Rajko Vukadinović (32) iz Korenice, dok ih je 17 zarobljeno. Hrvatska je poginulog Jovića proglasila za prvu žrtvu „domovinskog rata” i svake godine, na vrlo visokom nivou, obeležava godišnjicu njegove pogibije, iako je tadašnji ministar policije Josip Boljkovac više puta javno govorio, ali u svojoj knjizi zapisao da je obdukcija pokazala da je pogođen metkom iz američke puške uvezene iz Singapura, kakvu je imala hrvatska policija.
Hrvatska policija je na Plitvicama formirala policijsku stanicu, koja se održala do kraja avgusta te godine, kada je, zbog nemogućnosti funkcionisanja usled kontrole od strane JNA, i rasformirana. Kontrolu nad NP „Plitvička jezera” preuzele su krajinske vlasti i zadržale je sve do avgusta 1995.
Miroslava Derikonjić
